اين « 1 » دولت برقرار و اقرار « 2 » و اعتراف مىآرند ، و بر قاعدهء مستمر سحايب مواهب يزدانى بر عراص « 3 » اين مملكت دافق است و عذبات رايات بفتح و نصرت در « 4 » اطراف خافقين خافق ، فالحمد لله على ما صوب الينا موارد « 5 » افضاله و صب علينا سجال نواله . مدتى است تا صلاح الدين دام تمكينه كه جوامع آداب خدمت ملوك را مستجمع است و بر حقايق اسرار جوانب مطلع اينجا رسيده است ، و مطالعهء كريم و مفاوضهء شريف كه مبدأ مسرات و منشأ مبرّات است رسانيده ، و از گزارد امانت رسالت و تقرير مشافهاتى كه داشت با فصح لسان و املح بيان فارغ شده ، چون روايح انى لأجد ريح يوسف از محاسن اخلاق او بمشام دل مىرسيد و كلمات مهذب او كه بنشر فضايل آن مجلس معطر بود انواع ارتياح و ابتهاج ميرسانيد و او را « 6 » تا اين غايت نگه داشته شد ، اهلا بسعدى و الرسول و حبذا * وجه الرسول ( لحب وجه المرسل « 7 » ) و اكنون چون مكاتبات آن مجلس مبشر از نظم سلك دولت و طراوت حال مملكت كه نعمتى مشكور و سعادتى بزرگست و مبنى « 8 » از تصميم « 9 » عزيمت حركت سوى معمورهء رى برسيد ، و دواعى عشق آن خدمت او را انگيخته كرده بود و سلسلهء شوق آن حضرت درجنبانيده در عشر اوسط « 10 » جمادى الأخر « 11 » كه اين خطاب بدان « 12 » مورّخ است او را اجازت انصراف داده شد ، و در صحبت او فلان را - كه استحقاق او ( تقلد امانات را « 13 » ) محقق است و استقلال او باعباء رسالات معلوم و استسعاد « 14 » بدريافت خدمت آن مجلس پيش ازين تمكين و تبجيل او را اكنون وسيلتى تمام - لخحتى « 15 » كه در مهمات از سفارت و سعى او معتاد باشد ارسال افتاد ، و از آنچه « 16 » مكنون اعتقاد و مضمون اتحاد ( و مرسح اعراس « 17 » )

--> ( 1 ) سا . ( 2 ) اقرار . ( 3 ) عراض . ( 4 ) ضا ، عرصهء . ( 5 ) بوادر . ( 6 ) او را . ( 7 ) بحب الوجه للمرسل . ( 8 ) ظ ، و منبى . ( 9 ) تصمم . ( 10 ) اول . ( 11 ) الاول ( ظ ، الاخرة ) . ( 12 ) سا . ( 13 ) بتقليد امارات . ( 14 ) ضا ، او . ( 15 ) به حكم نجحى . ( 16 ) و آنچه . ( 17 ) و مرشح اغراس .